Blog Image

Apa Itus

Over Apa Itu blog

De belevenissen van een jonge indorock-band.

With a little help from my FRIENDS

Over de Apa Itus Posted on 01 Sep, 2011 09:30:47

Zaterdag 27 augustus 2011. The Apa Itus zouden een paar nummers spelen op een (gala)feestje van de kerk. Halleluja, wat regende het. Eigenlijk zouden we dit lied op ons repertoire moeten zetten: RITME VAN DE REGEN.

Het tentdoek van de overkapping van de strandtent (FRIENDS in Scheveningen) hield het niet echt, want op diverse plaatsen druppelde het gestaag op de speel/dansvloer. Natuurlijk ook op de band, waardoor wij regelmatig wat moesten verschuiven. Edgar en ik stonden daardoor lekker dicht tegen elkaar aan met de halzen van onze gitaren. Djan zijn spullen werden ook geraakt met als gevolg dat op zeker moment zijn geluid uit viel. Dan sta je als band raar te kijken, want Djan levert toch wel het “hoofdgeluid”. Gelukkig is het mankement aan Djan zijn effectenplank (of hoe dat heet) inmiddels hersteld.

De avond kwam laat op gang. Om de strandtent te kunnen bereiken, moesten de gasten een flink stuk LOPEN over een duinpad. Ik doe het ze niet na: in de stromende regen in gala-kleding. Dames in strapless-jurkjes en met schoenen met hoge hakken…. En “grappig” was ook dat ze eerst met elkaar wilden praten. Dus werd er gevraagd of de band wat zachter zou kunnen spelen. Nu kunnen we erom lachen, maar toen hadden we er een ander gevoel over (Dat heb ik netjes verwoord, nietwaar?).
Tegen de tijd dat wij aan de laatste nummers toe waren, was er een man of 40 (het kunnen er ook minder geweest zijn) binnen en werd er een beetje gedanst. Nou ja, wij hadden het wel gehad en de dansers konden verder swingen op muziek van een dj.

Je kunt zeggen dat wij “pro Deo” speelden.
Apa Lucie



Koempoelan

Over de Apa Itus Posted on 16 Feb, 2011 23:28:16

Mijn hele leven heb ik een hekel gehad aan verjaardagen. Mensen, die in een kringetje zitten met een gebakje bij de eerste kop koffie en een koekje bij de tweede. Dus mijn verjaardag heb ik niet vaak gevierd. Tot…… ik bij The Apa Itus basgitaar mocht spelen.

Al dat oefenen in de oefenruimte van De Boerderij in Zoetermeer ging vruchten afwerpen en dan ontstaat de behoefte om onze kunsten aan de buitenwereld te laten zien. Omdat ik 60 jaar werd -ieder jaar is een goed jaar, maar het kwam toevallig zo uit- besloot ik eens een groot feest te houden, met gezellige gasten en een hapje/drankje en een dansje. De mede-Apa’s waren meteen bereid samen met mij voor de muziek te zorgen.

Dus ging ik -ruim van tevoren- een plek met ruimte zoeken, want ik wilde circa 50 vrienden en familieleden uitnodigen. Toen ik iedereen tijdig verzocht vooral niet op wintersport te gaan, werd mijn idee om te feesten met enthousiasme ontvangen. Uiteindelijk bleek de Pasta Company de geschikte ruimte te hebben. Het is een oud schoolgebouw en op de eerste verdieping zijn twee klaslokalen, die met een bar aan elkaar verbonden zijn.

Voor The Apa Itus, werd het hard werken. Wij hadden nog nooit “opgetreden” en wilden toch graag een goed figuur slaan. Mijn dank gaat dan ook uit naar Djan, die met veel geduld mij de juiste akkoorden heeft bijgebracht. Natuurlijk dank ik ook Edgar, die het aandurfde voor mijn vrienden te spelen, voor hem allemaal vreemden. Sander, jij wordt ook bedankt…. en dat bedoel ik niet sarcastisch. Jij bent de snelst lerende vliegende indiaan van ons allemaal.

Uitleg: Een van de nummers die wij spelen, is Apache. Niet alleen is een Apache een indiaan, maar ook is het een helikopter. Voeg daarbij de snelheid, waarmee Sander soms drumt…. en zo komt hij aan zijn bijnaam.

Een playlist werd samengesteld en getimed. Een openingsnummer had Djan al bedacht, maar we moesten ook een riedeltje hebben om aan te geven wanneer we zouden gaan pauzeren. Ook dan kwam in orde. Verder maakte Djan voor ons een checklist, want wie denkt er als beginneling nou aan reservesnaren of verlengsnoeren e.d. Ondanks die lijst vergat ik op de avond zelf mijn basgitaar mee te nemen. Zenuwen? Ach, de een meer dan de ander. Heel gezond. In ieder geval was Peter -mijn echtgenoot- bereid om even snel heen-en-weer te rijden. En toen iets later Edgar zijn versterker het leven liet, reden Lian (oudste dochter van Djan) en Erik (haar vriend) en Ozan (vriend van Jeske) ook nog even naar huis voor een werkende versterker. Gelukkig waren we ruim op tijd (18.00 uur) om de boel op te bouwen en een soundcheck te doen (waarbij de kok van de Pasta Company de deur van het lokaal kwam dichtdoen).

Om 20.30 uur kwamen de eerste gasten. De eerste paar nummers stonden ze onwennig naar ons te kijken en te luisteren. Tja, wie heeft er nu ooit een verjaardag meegemaakt met een jarige, die niet te feliciteren is? Zoenen zou in de eerste pauze moeten gebeuren en eventuele cadeautjes mochten op een tafel gezet worden. Na onze eerste pauze nam Jeske, de jongste dochter van Djan voor een paar nummers mijn plaats in. Zo kon ik even praten en dansen. Jeske heeft heel goed gespeeld, dus mijn dank gaat ook naar haar.

Het werd een fantastische avond. We hebben lekker gespeeld (alleen wij hoorden de foutjes) en er werd heel veel gelachen en gedanst. Ondanks dat Sander niet te snel drumde en wij een goed geoefende playlist hadden, waren we er voor het eind van de avond al doorheen. We hadden eigenlijk wel langere pauzes kunnen nemen, maar ja…. het publiek wilde dansen. Geen probleem, we begonnen weer van voor af aan. Uiteindelijk ging Peter voor in een polonaise (de enige die avond) en niet veel later vonden we het welletjes: het feest was ten einde. De gasten gingen voldaan naar huis.

De boel werd afgebroken en ik was helemaal gesloopt. Maar ik moet zeggen dat ik nog nooit zo’n leuke verjaardag heb gehad. Nu gaan we nieuwe nummers oefenen, want volgend jaar ben ik weer jarig (haha).

Lucie